PRZESTRZEŃ PRZYRODYSKŁUDZEWO 2004


    Plon drugiego już pleneru w Skłudzewie był imponujący: można się w części przekonać oglądając zorganizowaną tu w „Galerii na Piętrze" wystawę. Dlatego „w części", ponieważ nie wszystkie prace,
z racji skromnego miejsca ekspozycyjnego, dały się zamieścić. Otóż każdy plener, a ten w szczególności, jest okazją do różnorakich konfrontacji artystycznych, do dyskusji o sztuce i refleksji nad twórczością.
    Powstały na plenerze ogromne pod względem rozmiarów realizacje, a także obrazy, grafiki i rysunki. Zacznijmy skromne omówienie dzieł od tych monumentalnych obiektów. Zofia DĄBROWSKA zbudowała
z drewnianych pni i desek wielkie kilku metrowe postacie, nadając im tytuły: „Rodzina" i „Święci Skłudzewscy". Owi święci mają aureole z blachy i koła rowerowego, a rodzina nałożone na szczycie głów kręgi z drewna. Artystka traktuje te twory jako improwizacje rzeźbiarskie. Te rzeźby usytuowane są
w plenerze i robią duże wrażenie. Zastanawiają i pobudzają wyobraźnię. Druga praca w plenerze to „Ptaki"
    Waldemara RUDYKA. Na wysokich żerdziach artysta umocował pięć wielkich ptaków zrobionych
z wikliny i gałęzi. A wcześniej (w poprzednich latach) zmontował „Pegaza" i „Ptasznika" z tego samego tworzywa. Teraz te realizacje stoją nieopodal siebie i zaciekawiają wszystkich. Są to wyjątkowo trafione realizacje w pejzażu i w przestrzeni otaczającej pałac w Skłudzewie. Waldemar zrobił też kameralny wernisaż swoich małych, reliefowych kompozycji z klocków drewnianych, szkła i luster. Były stonowane
w kolorach, urokliwe i zniewalające. I trzeba w tym miejscu zaprezentować obrazy malarzy: Elżbiety KOPACZ i Ireneusza KOPACZA. Obrazy Ireneusza jakby przystawały do małych form Waldemara i były ich swoistą kontynuacją. Elżbieta namalowała kompozycje w stylu nowej figuracji, przypominające obrazy:
Er. Bacona, T. Pągowskiej i J. Przybylskiego. Ale przecież posiadają swoją interesującą atmosferę i są wielce wieloznaczne, niewątpliwie tajemnicze, metafizyczne, magiczne. Natomiast obrazy Ireneusza są dla mnie czystą liryką, ale liryką zracjonalizowaną, pełną poetyckich podtekstów, a nawet filozoficznej zadumy i muzycznych konotacji. Cechuje je duża asceza i lapidarność.
    Przejdźmy do omówienia twórczości małżeństwa: Danuty SOWIŃSKIEJ-WARMBIER i Leszka WARMBIERA. Danuta zrobiła bardzo dużo prac w swojej unikalnej technice kalgrafii. Są to niby rysunki, grafiki, monotypie. Pozornie abstrakcyjne ale jednak posiadają odwołania do rzeczywistości nas otaczającej, do przyrody. Są pełne metafor, aluzji, podtekstów, lirycznego przesłania. Są urokliwe
i poetyckie. Natomiast obrazy Leszka malowane są bardzo „mięsiście", z wielkim rozmachem, ekspresyjnie i z wyraźną fakturą. Jego obrazy są abstrakcyjne, ale mają odniesienia do przyrody, do otaczającej przestrzeni. Kolor, światło, gradacje i splątanie linii jest w nich niezwykle ważne. Jest to malarstwo na wskroś emocjonalne, ale nie pozbawione refleksji i zamyślenia.
    Malarstwo, pastele Moniki KAMIŃSKIEJ to poetycko teatralne wizje, niezwykle subtelne i pełne wewnętrznego niepokoju, dramatyzmu. A ich forma pełna niuansów i kontrastów, graficzności i malarskiej wrażliwości. Rysunki piórkiem Marii POKORSKIEJ do złudzenia przypominają akwaforty. Artystka skupia się w nich na problemach vis vitalis, życia i umierania, przemijania. Zestawia martwe struktury natury
z żywymi i są to pejzaże z problemami, jakby z zabarwieniem ekologicznym, modnym przecież.
Same rysunki mają w sobie wiele dynamizmu i dramatyzmu.
    Pastele Olgi PLEŚNIAK skupiają się na wartościach Fides et Ratio i gloryfikują anioły. Malarka umieszcza anioły w pejzażu wiejskim, dużo w nich słońca i żółcieni. Wydają się bardzo optymistyczne, tętniące radością, mistyczne i metafizyczne.
    W grafikach Zbyszka OGIELSKIEGO, akwafortach i suchej igle o miniaturowych niemal wymiarach, przedstawione są pejzaże krajobrazy surrealistyczne: drzewa mają skrzydła i jakby chcą ulecieć
w przestworza. Te maleńkie grafiki są sugestywne i zniewalające. Pozostał nam tandem młodych artystów z pleneru w Skłudzewie: Małgorzata FILARECKA i Tomasz LEWIŃSKI. Małgorzata przedstawiła kilka prac: akrylowych obrazów i wykonanych ze sklejki. Obrazy akrylowe są dekoracyjne i stonowane w kolorach, natomiast te z kawałków sklejki mogą się bardzo podobać bo mają w sobie coś wyjątkowego, sugestie jakiejś zagrody wiejskiej, płotów, obejść. Są w harmonijnych kolorach. Pamiętajmy przy tym, że hasłem I pleneru był pejzaż. Tomek dostosował się do tego hasła i namalował pejzaże autentyczne z okolic Skłudzewa. Jego pejzaże posiadają całą romantykę tej przestrzeni, klimat i nastrój. Jest chyba jedynym artystą, który potrafił w sposób realistyczny zarejestrować to miejsce, czas i porę dnia. I jeszcze ten ostatni, trzynasty z uczestników, podpisany pod tym tekstem. Malował i namalował jakieś pejzaże
z drzewami, ale nie jest z nich wcale zadowolony.
                                                                                                                                  dr Tadeusz Marciniak

Zofia Dąbrowska "Święci Skłudzewscy"	Małgorzata Filarecka "Magale"	Monika Kamińska "Duch"	Ireneusz Kopacz "Księżyc"
Elżbieta Kopacz "Spotkanie"	Tomasz Lewiński "Zmierzch"	Tadeusz Marciniak "Drzewa"	Zbigniew Ogielski "Kroczy Anioł"
Olga Pleśniak "Anioł"	Maria Pokorska "Z cyklu: Struktury przyrody - Siła życia"	Waldemar Rudyk "Ptaki"	Danuta Sowińska-Warmbier "Rozświetlanie"
Leszek Warmbier "Kompozycja błękitna"